Kadir Gecesi
 

Bu gece, kulluk idrakiyle camiye gidiyoruz,
Bin aydan hayırlı sırra erip, feyze dalıyoruz,
imama uyarak, cemaatle namaz kılıyoruz,
Kat kat sevabından mahrum etme, Allah’ım.

Bu gece, melekler saf saf semadan inermiş,
Gafil olmayanların üzerine rahmet saçarmış,
Bütün Müslümanlar, gönlünü Rabbe açarmış,
Sen Tevvabsın, tövbemizi kabul et, Allah’ım.

Daha ruhlar âleminde iken, Sana söz verdik,
Bir hiçken, “ahsen-i takvîm” üzere yaratıldık,
Bu dünyada kalıcı değiliz, imtihan için geldik,
Bu gece, rızana erenlerden eyle bizi, Allah’ım.

Varsın ve birsin amenna, yoluna baş koyduk,
indirdiğin Kuran-ı Kerime ve Resulüne uyduk,
Suçumuz ziyade, Sana layık bir kul olamadık,
Rahmetin gazabını geçmiştir, medet Allah’ım!

Şükrünü eda etmek üzere, gufranını diliyoruz,
Bu gece, uyumuyoruz, hamd ü sena ediyoruz,
Bize yakışmayan günahtan arınmak istiyoruz!
Habibin hürmetine, mü’minleri affet Allah’ım.

Rahmet kapısını, sonuna kadar açık bıraktın,
Emanetini koruyamasak da, darda koymadın,
Rahman’sın, bizi daima dalâletten esirgedin,
Bu gecenin nurundan nasibimizi ver, Allah’ım.

Tefekküre dalalım, meleklerle selamlaşalım,
Ebedi rahmet deryanda, sırılsıklam ıslanalım,
Leyle-i Kadir Gecesi, gönül huzuruna erelim!
Cennet-i alada nur cemalini görelim Allah’ım.
(Celle Celalü-Hü)

Ölünün Odası

Bir oda, yerde bir mum, perdeler indirilmiş;

Yerde çıplak bir gömlek, korkusundan dirilmiş.

Sütbeyaz duvarlarda, çivilerin gölgesi;

Artık ne bir çıtırtı, ne de bir ayak sesi...

Yatıyor yatağında, dimdik, upuzun, ölü;

Üstü, boynuna kadar bir çarsafla örtülü.

Bezin üstünde, ayak parmaklarının izi;

Mum alevinden sarı, baygın ve donuk benzi.

Son nefesle göğsü boş, eli uzanmış yana;

Gözleri renkli bir cam, mıhlı ahşap tavana.

Sarkık dudaklarının ucunda bir çizgi var;

Küçük bir çizgi, küçük, titreyen bir ân kadar.

Sarkık dudaklarında asılı titrek bir ân;

Belli ki, birdenbire gitmiş çırpınamadan.

Bu benim kendi ölüm, bu benim kendi ölüm;

Bana geldiği zaman, böyle gelecek ölüm…

Ağlamak

Ağlamak
Bazı acılarda yetmez
Bazı ölümlere

Örtüsüdür bazı acıların
Örter, örtülmez
Savunur bir süre

Ağlayanlar sevinmeli
Sevin ağlıyabiliyorsan
Acılar art arda dinmeli

Durur bir nöbetçi gibi
Durur bir bekçi gibi
Zamana gülmeli-gülmeli.

Sevin ağlıyabiliyorsan
Unutmanın kardeşidir ağlamak
Uyur uyanır yatağında duyguların
Düşüncenin kucağında hep çocuktur
Ağlamak.

Yoruldum

Ya yollarım dikleşti, ya dermanım kalmadı

 

Bacaklarım isyanda, anladım ki duruldum

 

Ya bu kullar zıtlaştı, ya yordamım kalmadı

 

Vefa dost kurşununda, yüreğimden vuruldum..

 

Karaçalı misali, kör baht düştü peşime

 

Her mehtaplı gecede, duman çöktü düşüme

 

Buz kestim Ağustosta, kök söktürdü üşüme

 

Dondu gülün yaprağı, bir fiskeyle kırıldım..

 

Her akşam mor tepede kızıl gruba hayran

 

Gönlüme bağdaş kuran, kader kısmete kurban

 

Şifa sanıp içtiğim zehir oldu her çorbam

 

Bir eser bırakmadan, bu hayattan sıyrıldım..

 

Yalanmış hep dostluklar, dost aradı gözlerim

 

Dost acı söylese de dostadır tüm sözlerim

 

Uçurumdan düşerken, dostu arar ellerim

 

Sardı sukutu hayal, dost olana darıldım..

 

Önce bende ben vardım, şimdi yine ben varım

 

Yanımda dost var ise, düşmanımla yaşarım

 

Sırtım dosta döndükçe, sağ kaldıkça şaşarım

 

Her denize düştükçe, yılanlara sarıldım..

 

Aman vermez gönlüme anlaşılmaz tezatlar

 

Dostun dosta attığı gülden iner tokatlar,

 

Ya çok katı ya cıvık, ayar tutmaz hamurlar

 

Hayat denen ustanın ellerinde karıldım..

 

Ömür bir deniz ise, dosttur onun kıyısı

 

En zor gününde çıkar gerçek dostun sayısı

 

Dostu tahlil etmekle geçti ömrün yarısı

 

Gönülde mecal bitti anladım ki yoruldum..